Geen losse training. Geen vitaliteitsapp. Geen workshop ‘Grenzen Stellen’ op dinsdagmiddag, terwijl de werkdruk op woensdag weer precies hetzelfde is. Dat klinkt misschien wat scherp, maar het is wel wat ik in de praktijk vaak zie.
En het RIVM-rapport Verzuimpreventie in Beeld bevestigt eigenlijk precies dat beeld. Het rapport laat zien dat er veel gebeurt rondom verzuimpreventie, maar dat van veel interventies de effectiviteit nog niet hard is aangetoond. Niet omdat ze per definitie niet werken, maar omdat verzuim vaak niet goed wordt meegenomen als uitkomstmaat, effecten pas op langere termijn zichtbaar worden en interventies niet altijd goed aansluiten bij de praktijk van medewerker en organisatie.
Wat wél kansrijk lijkt? Een aanpak die niet op één knop drukt, maar meerdere kanten tegelijk meeneemt. Het RIVM noemt vooral interventies met zowel individuele als omgevingscomponenten. Denk aan stressmanagement, ontspanning of beweging, gecombineerd met aandacht voor arbeidsomstandigheden en de rol van de werkgever. Ook interventies voor mensen die al klachten ervaren of een verhoogd risico hebben, lijken meer effect te hebben.
En daar zit voor mij de kern. Stress- en burn-outklachten ontstaan zelden alleen in iemands hoofd. Ze ontstaan in een samenspel van belasting, herstel, gedrag, overtuigingen, lichaamssignalen, teamdynamiek, leiderschap en werkcontext. Daarom werk ik samen met Burnout Preventie & Begeleiding
Binnen die samenwerking begeleiden we mensen met stress- en burn-outklachten op een multidisciplinaire manier. Niet alleen wanneer iemand al is uitgevallen, maar juist ook preventief, zodra signalen zichtbaar worden. Samen met lokale professionals kijken we naar wat iemand nodig heeft om duurzaam te herstellen of uitval te voorkomen. Coaching is daar een onderdeel van. Want als het stresssysteem langdurig onder druk staat, is alleen praten meestal niet genoeg. Dan vraagt herstel ook aandacht voor het lichaam, voeding, het energieniveau, het dagritme, de werkdruk en de omgeving waarin iemand functioneert.
Het rapport benadrukt bovendien iets wat ik in organisaties vaak terugzie: werkgever en werknemer hebben hierin allebei een rol. Er is zicht nodig op medewerkers, kennis om signalen serieus te nemen en vooral een cultuur waarin veilig en open gesproken kan worden over gezondheid, grenzen en dreigend verzuim. Dat laatste klinkt eenvoudig. Maar eerlijk? Daar gaat het vaak mis. Niet uit onwil. Wel omdat signalen worden weggewuifd. Omdat iemand “gewoon druk” lijkt. Omdat HR pas wordt aangehaakt als de ziekmelding er al ligt. Of omdat niemand precies weet welke hulp op welk moment passend is.
Ook daar zegt het RIVM iets belangrijks over: bij verzuimpreventie zijn veel professionals betrokken, maar hun expertise wordt nog niet altijd goed benut. Betere samenwerking en meer zichtbaarheid van de verschillende deskundigheden kan helpen om preventie effectiever te organiseren. Precies daarom geloof ik in deze samenwerking met BPB. Niet omdat er één wonderaanpak is. Maar omdat goede preventie vraagt om kijken vanuit meerdere perspectieven. Naar de mens. Naar het lichaam. Naar het werk. Naar het team. Naar de organisatie.
Voor HR-professionals en organisaties ligt daar wat mij betreft een grote kans. Wacht niet tot iemand omvalt. Maak stress bespreekbaar vóórdat verzuim de enige uitweg lijkt. En organiseer begeleiding die past bij de persoon én bij de context waarin iemand werkt. Want verzuimpreventie begint niet bij de ziekmelding. Het begint bij het serieus nemen van de eerste signalen. 🌱
Hoe vroeg durven jullie in te grijpen als stress- of burn-outsignalen zichtbaar worden?
Ik ben Ed Mulders, gecertificeerd beroepscoach, en ik help organisaties stress tijdig te signaleren en de veerkracht van medewerkers duurzaam te versterken. Zodat mensen niet alleen blijven werken, maar ook goed blijven functioneren.